ŚLEPCÓW W a s i l i j A l e k s i e j e w i c z, ur. 19 (31) VII 1836 Woroneż, zm. 23 III (4 IV) 1878 Serdobsk (gub. saratowska), prozaik. Pochodził ze starej rodziny szlacheckiej. Studiował medycynę w Jarosławiu. Pierwsze jego utwory, m.in. szkice Władimirka i Klaźma (1861, Władimirka i Klaźma) ukazały się w liberalnym czasopiśmie "Russkaja Riecz", wydawanym przez pisarkę hrabinę Salias. Zbliżywszy się do środowiska rewolucyjno-demokratycznego (M. Michajłow) S. rozwinął aktywną działalność społeczną; zorganizował bursę dla młodzieży, tzw. Slepcowow-ską Komunę. W 1862-63 drukował w redagowanym przez N. Niekrasowa "Sowrie-mienniku" Pisma ob Ostaszkowie (Listy o Ostaszkowie), które zwróciły uwagę zarówno ze względu na tematykę (analiza zjawisk społecznych i ekonomicznych), jak i talent literacki autora. W tymże okresie (1861-65) ukazały się najlepsze opowiadania S. - Swinji (Świnie), Noczleg (Nocleg), Na garnuszku (Pitomka), w których żywo i z głębokim przejęciem opisywał niedolę ludu wiejskiego. W 1866-68 redagował czasopismo kobiece "Żenskij Wiestnik". Do historii literatury S. wszedł przede wszystkim jako autor powieści Ciężkie czasy (Trudnoje wriemia, 1865). Posługując się w niej aluzyjnym językiem piętnował liberalną szlachtę i konformizm światłych obywateli Rosji. R.Ś.
